MICHAEL BARZELAY (HECTOR G.V.)
O ESTUDO DO DESENVOLVEMENTO DE ESTRATEXIAS NAS ORGANIZACIONS GOBERNAMENTAIS: COMO INTEGRAR A XESTION ESTRATÉXICA E AS TEORIAS DE PRACTICAS SOCIAIS.
Trátase dun artigo metateórico e non dunha análise exhaustiva do desenvolvemento de estratexias na esfera gubernamental.
¿Cómo deberíamos tratar o tema das estratéxias na investigación sobre a xestión pública?
¿Como podemos desenvolver novas ideas sobre a estratexia na xestión pública?
¿Qué relación sobre deben ter os traballos académico sobre estratexias da xestión pública e o campo de investigación sobre a xestión estratéxica e os estudos da organización?
PROPOSTA: Que os estudosos da xestión pública desenvolvan colectivamente unha ciencia clínica das prácticas organizativas no sector público, incluíndo, o desenvolvemento de estratexias.
Neste senso, o desenvolvemento de estratexias considérase unha función universalmente relevante que debe levarse a cabo axustándose a cada situación, dunha forma particular para unas circunstancias concretas e un lugar específico.
ORGANIZACIÓN DO ARTIGO:
1ª sección: acouta o tema falando da función do desenvolvemento de estratexias.
2ª sección: introduce as teorías de prácticas sociais mesturando as variantes europeas e americanas
3ª sección: examina os esforzos actuais para desenvolver este enfoque teórico dentro dos estudos organizativos, específicamente no que incumbe a formación de estratexias
4ª sección: examínase como debería situarse a investigación sobre o desenvolvemento de estratexias no gobernó dentro de debates mais amplos sobre xestión estratéxica e prácticas organizativas
5ª sección: propón unhas conclusións
1ª SECCIÓN: 2. A FUNCION DE DESENVOLVER ESTRATEXIAS
Concepto de funcións organizativas
A actuación dunha organización veríase probablemente perxudicada se a función non se levase a cabo de maneira efectiva
ARGUMENTO DO HOLISMO:
1ª premisa: As organización son sistemas compostos de innumerables partes (unidades, persoas, activos, localizacións, …)
2ª premisa: o nivel de rendemento dunha organización depende da interacción se dea entre estas partes. Mais en concreto poden derivarse vantaxes no rendemento da unificación do esforzó do persoal, a integración de activos complementarios e a coalescencia do apoio de diversos interesados externos.
Compre facer que estas potencialidades sistémicas se dean na práctica, e para eso está o desenvolvemento de estratéxias.
ARGUMENTO ENFOQUE DE PREPARARSE PARA O FUTURO
Os contextos externos das organización cambian inevitablemente, xerando novas presións para atinxir obxectivos e unha alteración das circunstancias ambientais.
PREMISA TRAMPAS DE COMPETENCIA
A traxectoria de desenvolvemento é mellorar mais e mais en acción estreitamente relacionadas co que se fixo previamente. Esta tendencia debe ser contrarrestada, e para eso está o desenvolvemento de estratexias.
PRACTICAS DE DESENVOLVEMENTO DE ESTRATEXIAS FRONTE A PLANIFICACION ESTRATEXICA
Planificación estratéxica: refirese a unha visión particular da práctica do desenvolvemento de estratexias. O termo “planificación” evitaba toda distinción entre o deseño de actividades e a súa función. Implicaba que o resultado dun esforzó planificador debía ser un “lan estratéxico”.
Hoxe en día hai quen argumenta que o resultado ben podería ser outro tipo de producto, que causase respostas diferentes das que orixinaría un plan concluintge. Alguna xente avoga pola xeración de “Visións estratéxicas”, ben ponderadas, incluíndo o compromiso de cultivar certos tipos de competencias organizativas.
¡¡¡ COMO NON É NECESARIO QUE O RESULTADO SEXA UN PLAN, E COMO O PROCESO NON TEN POR QUE INCLUIR TÉCNICAS QUE SE CONSIDEREN INTRÍNSECAMENTE VALIOSAS, E MELLOR FALAR DE PRÁCTICAS DE DESENVOLVEMENTOS DE ESTRATEXIAS QUE DE PLANIFICACIÓN ESTRATÉXICA !!!
A función de desenvolvemento de estratexias lévase a cabo a partir de ciclos sucesivos ou iteración, calquera ciclo está composto por un proceso e un estado final.
O ESTADO FINAL
O estado final é unha volición organizativa afirmada, revisada ou creada.
A palabra volición suxire unha aspiración e unha intención: ten que ser colectiva.
Estas volicións poden ser moi abstractas ou relativamente granulares.
O PROCESO
Debe incluir o pensamento estratéxico. A ideación é un componente importante do sesenvolvemento de estratexias. Estará influenciada polos que están presentes, polos pasos que seguen e como se debaten. Tamén influirá o enfoque do desenvolvemento de estratexias que se adopte localemente, que pode influir sobe a forma, se non sobre o contido específico das volicións estratéxicas.
2ª SECCIÓN: 3. TEORÍAS DAS PRÁCTICAS SOCIAIS: UHA SINOPSE
As prácticas sociais son actividades colectivas que incluen as acción interdependentes de múltiples individuos. Cada tipo de actividade pode concebirse como un “panorama”.
PANORAMA: Un Panorama é un esquema de acordó con cuxos temas se fan intelixibles os procesos futuros, en vías de desenvolvemento ou completados. Así as prácticas sociais son Panoramas ou Tipos, socialmente estandarizados, de actividades que se realizan de maneira potencialmente únicas.
TPS: As Teorias das Prácticas Sociais (TPS), ofrecen unha imaxe innovadora das estructuras e os procesos sociais, derivan das teorías culturais, toman en serio os sistemas de significación, pero non lles dan tanta importancia aos esquemas e códigos simbólicos colectivos, senón que lles dan moita mais importancia aos sentidos producidos e reproducidos no transcurso da actividade colectiva.
As TPS desenvolven a teoría da estructuración en varias dirección interesantes:
1º Analizando a natureza e o papel do coñecemento práctico compartido nas actividades colectivas.
2º Seguindo o concepto de que a xente segue regras ou receitas.
3º Seguindo a idea de que a xente segue guións nas súas interaccións sociais.
4º Recalcando a importancia da maneira en que os marcos influencian as actividades e as prácticas que requiren cálculos.
Existen pois diversos marcos en función dos cales entender a forma e o estatus do coñecemento práctico; as TPS parecen bastante compatibles con todos eles.
AS TPS PROPOÑEN UNHA VISION PROVOCATIVA DE ONDE RESIDE O COECEMENTO PRÁCTICO. LONXE DA VISION HABITUAL SEGUNDO A CAL O COÑECEMENTO PRACTICO RESIDE NA PARTICIPACIÓN DE REDES DE PERSOAS NOS MESMOS ESCENARIOS SOCIALMENTE ESTANDARIZADOS, AS TPS AFIRMAN QUE O COÑECEMENTO PRÁCTICO ESTÁ LITERALMENTE ENCARNADO NO CORPO OU NA MENTE. OS INDIVIDUOS EXERCITAN O COÑECEMENTO PRÁCTICO OU KN OW-HOW, ESTA FORMA TÁCITA DE COÑECEMENTO IMPLIC A QUE A MENTE NON DEBERÍA SEPARARSE CONCEPTUALMENTE DO CORPO (COMO OCORRE EN MOITA FILOSOFÍA OCCIDENTAL).
A cuestión de onde reside o coñecemento práctico tamén aparece nun segundo contexto:
OS TEORICOS DAS PRACTICAS SOCIAIS ADMITEN QUE AS ACTIVIDADES INCLÚEN, ADEMAIS DE INTERACCIÓN ENTRE PERSOAS, O MANEXO DE ARTEFACTOS MATERIAIS. ASÍ POIS, O COÑECEMENTO PRÁCTICO RESIDE DENTRO DAS PRÁCTICAS SOCIAIS (ISTO É, PANORAMAS DE ACTIVIDADE SOCIALMENTE ESTABILIZADOS DESEMPEÑADOS DE XEITO UNICO NUN CICLO DE ACTIVIDADE DETERMIANDO) E, AO TEMPO, ESTÁ ENCARNADO NOS INDIVIDUOS E SOLIDIFICADO NOS ARTEFACTOS.
Nigún texto ten fusionado todas estas dirección de investigación teórica. Segundo A. Reckwiitz: “a falla dunha análise teóricamente sistemática nalgúns dos teóricos das prácticas non debeía levarnos a descartalos precipitadamente. Ha ibos motivos para pensar que os teóricos das prácticas achegan algo novo ao vocabulario da teoría social. Conforman unha familia de teorías, que, de certas formas básicas, difire outras clásicas de teoría social”.
Hai un cuarto de século apareceu nos estudos organizativos algo na dirección da “análise teóricamente sistemática” (Nelson e Winter), trazando unha “teoría realista” (en contraposición ao “f-twist” de Friedman) da empresa sobre moitos dos elementos do que hoxe se coñece como TPS. Un argumento fundamental era que: O COÑECEMENTO PRÁCTICO RESIDE NAS RUTINAS ORGANIZATIVAS. Unha parte deste coñecemento adopta a forma de programas explícitos; malia esta interpretación, as organización saben facer moi ben certas couas.
Recentemente, as teorías das rutinas organizativas reformuláronse para que recollan maís amplamente o desenvolvemento autorreflexivo da TPS (Feldman e Pentland).
Tal vez o mais similar a unha análise teóricamente sistemática das TPS hoxe en día sexa o libro e Etienne Wenger COMUMUNITIES OF TRACTICE. Este libro xurdiu da investigación no campo dos procesos de aprendizase, incluíndo a investigación etnográfica. O LIBRO E MAIS UNHA TEORÍA SOCIAL DAS PRÁCTICAS DE APRENDIZAXE QUE UNHA TEORÍA XERAL DAS PRÁCTICAS SOCIAIS. Wenger non pretendía ofrecer unha síntese teórica, pero preocupouse de situar a súa teoría das prácticas sociais dentro dunha matriz de teorías sociais que incluía as teorías de acción situada e as teorías da estructura social.
WENGER CONCIBE AS PRÁCTICAS COMO ACTIVIDADES: “O concepto de práctica connota un facer, pero non un simple facer en se e de seu. O que dota de estructura e sentido o que facemsos é o facer nun contexto histórico e social. Este concepto inclúe tanto o explícito como o tácito. Inclúe a linguaxe, as ferramentas, os documentos, as imaxes, os símbolos, os roles ben definidos, os criterios espedificados, os procedementos codificados, as normativas e os contratos que diversas prácticas fan explícitos con diversos propósitos. Inclue tamén todas as relación implícitas, as convencións tácitas, as indicacións sutís, as normas xerais non ennciadas, as intuicións recoñecibles, as percepcións especificas, as sensibilidades aguzadas, as comprensións encarnadas, as presuposicións subxacentes e as visións compartidas do mundo. Pode que a maior parte deste fenómenos non se exprese nunca, pero son signos inconfundibles de pertenza a unha comunidade de práctica e son cruciais para o éxito das súas empresas”.
COMUNIDADE LOCAL DE PRACTICAS: A idea das prácticas de Wenger inclue a idea de comunidades involucradas na súa realización. “A PRACTICA RESIDE NUNHA COMUNIDADE DE PERSOAS” unha empresa social continuada en que os individuos son colectivamente inventivos, pragmáticos e hábiles a hora de afrontar as condicións, os recursos e as demandas que definen a súa situación.
A palabra Comunidade implica un certo grao de propósito compartido, acción interdependente, confianza mútua e hábitos de responsabilidade mútua.
Así pois a COMUNIDADE DE PRÁCTICAS ´é a unidade análítica da teoría social da aprendizase de Wenger.
SENTIMENTO DE PERTENZA: Wenger salienta que a intencionalidade e o coñecemento práctico forman parte do sentimento dun individuo de pertencer a unha comunidade de prácticas. A xente non aprende unha práctica, senón que mais ben se converte en algúen que pertence á comunidade de práctica.
COMPROMISO: Denomina compromiso a participación xerada por este tipo de pertenza.
A PRACTICA IMPLICA DUAS ACTIVIDADES
A PARTICIPACIÓN: Que combina o acto, a fala, o pensamento, o sentimento e a pertenza. Implica toda a nosa persoa e todas as nosas relación sociais. É o esforzó experimentado ao desempeñar un traballo e relacionarse con outras persoas involucradas na mesma comunidade de prácticas.
A COUSIFICACIÓN: O proceso de darle forma a nosa experiencia producindo obxectos que solidifican esta experiencia en forma de “cousa”. E crucial para calquera práctica, e calquera comunidade produce absrtraccións, ferramentas, símbolos, historias, termos e conceptos que cousifica, de forma solidificada, algo desa práctica. Esto cubre unha ampla gama de procesos que incluen o facer, o deseño, a representación, a denominación, a codificación e a descrición. A cousificación moldea a nosa experiencia. A natureza dunha actividade cambia cando temos ferramentas para desempeñala. O poder da cousificación reside na súa concisión, a súa transportabilidade, a súa persistencia física potencial e o seu efecto de concreción.
DUALIDADE PARTICIPACION-COUSIFICACIÓN: Participación e cousificación constituen unha dualidade, no sentido de que se requiren e posibilitan mutuamente: Por unha parte a nosa participación e necesaria para producir, interpretar e utilizar a cousificación, de maneira que non hai cousificación sen participación; pola outra a nosa participación require interacción e, por tanto, xera atallos a significacións coordinadas que reflicten as nosas empresas e as nosas visións do mundo, de maneira que non hai participación sen cousificación. Para se efectiva a política de cousificación require participación, porque a cousificación non asegura, de seu, efecto ningún. Da mesma forma a cousificación debe ser adoptada por unha comunidade para poder moldear a práctica de forma significativa.
COMUNIDADES DE PRACTICAS COMO UNIDADE DE ANALISE: pero non equivalentes ao conxunto da organización e a vida sociais: as comunicades de prácticas son localizacións dentro dun panorama de prácticas mais amplo.
COMO SE RELACIONAN ENTRE SI AS DIVERSAS COMUNIDADES DE PRÁCTICAS: MODOS DE CONEXIÓN.
1º A participación periférica: alguén dunha práctica se familiariza coa actividade e os integrantes doutra práctica experimentando algún tipo de encontró.
Unha variante implica facer corretaxe entre prácticas: tradución, coordinación e aliñación entre perspectivas.
2º A conexión por medio de artefactos que poden traspasar as diversas barreiras presentes no panorama de paráctica. Neste sentido a cousificación e importante, porque é o que crea os artefactos. Un punto interesante é como responde unha comunidade as cousificacións que emanan da práctica doutra comunidade. Non inclue a participación nin o compromiso como tales.
INTERRELACION DOS TEMAS DESEÑO-DINAMICA DA PRACTICA NO CONTEXTO DAS ORGANIZACIONS: Definición das organización como “deseños sociais dirixidos á práctica”. Cálquera ciclo de actividade implica unha IRREDUTIBLE ESPONTANEIDADE grazas as dinámicas de participación (incluindo as mostras de inventiva pragmática):
“As institucións proporcionan un repertorio de procedementos, contratos, regras e políticas, pero as comunidades deben incorporar estes artefactos institucionais ás súas propias prácticas para poder decidir, durante o transcurso das situación específicas, que significan na práctica, cando cumprilas e cando ignoralas”.
“A relación entre deseño e práctica é sempre indirecta… Entre o deseño e a súa realización práctica hai unha incerteza inherente, dado que a práctica non é tanto un resultado do deseño como unha resposta a este”. Esto restablece a habitual distinción entre ORGANIZACIÓN FORMAL E INFORMAL, pero faino no seo dunha teoría da práctica social, non noutra tradición da teoría social.
3ª SECCIÓN: 4. A FORMACIÓN DE ESTRATEXIAS COMO PRÁCTICA
TEORÍA DA ACTIVIDADE PARA A FORMACIÓN DE ESTRATEXIAS: STRATEGY AS PRACTICE. A ESTRATEXIA COMO PRÁCTICA (Paula Jarzabkowski)
Paula J. consrue nun libro recenté un corpus da teoría social e organizativa baseada na “teoría da actividade” e exhorta os investigadores a incorporar este enfoque ao estudo da formación de estratexias. Trátase dos esforzos dirixidos a un obxectivo a través dos cales dan en adoptarse eleccións de importancia para a organización, que se consideran significativas para a natureza dunha organización e aos seus resultados xerais. A estratexia como práctica abre un espazo onde a formación de estratexias se ve teorizada de maneira sistemáticda seguindo as liñas anticipadas pola teoría da prácticas sociais.
O PRIMEIRO CAPÍTULO “Temas clave da teoría social na estratexia como práctica” achega unha introducción satisfactoria á puxante bibliografía multidisciplinaria acerca da teoría da actividade e a práctica:
“fundamentalmente, a práctica ocúpase das prácticas estructurais e interpretativas que fan que a actividade sexa “mutuamente intelixible”para os actores distribuidos, producindo unha estructura social que é o bastante homoxenea, estable e vinculante como para que se da a actividade colectiva. O papel destas prácticas na actividade mediadora mutuamente intelixible práctica céntrase na actividade situada en cnato fíao que une os actores, e busca comprender as prácticas e ainteraccións compartidas a través das cales se constrúe a actividade”.
Esta idea de que A FORMACIÓN DE ESTATEXIAS É UNHA ACTIVIDADE SITUADA desenvólvese en varias dirección:
PUNTO DE PARTIDA: A ACCIÓN: acción ten lugar dentro dun sistema de actividade que non só inclue outros actores, senón tamén artefactos de práctica, algún dos cales (as rutinas organizativas p.e.) están estructuralmente arraigados. A FORMA EN QUE OS ALTOS DIRECTIVOS AFECTAN O PENSAMENTO E AS DECISIÓNS ESTRATÉXICAS NON É SO CUESTIÓN DAS SÚAS IDEAS E DA SÚA DETERMINACIÓN, MAIS TAMÉN DOUTROS ASPECTOS DO SISTEMA DE ACTIVIDADE. O proceso estratéxico e os seus artefactos (p.e. os Comités, as directrices e os procedementos de decisión) son aspectos do sistema de actividade.
POR OUTRA BANDA: OS ARTEFACTOS DO PROCESO ESTRATÉXICO: Os artefactos “median” median nos esforzos dos participantes (incluidos os altos directivos) durante a negociación de ideas sobre a estratexia da organización. Algúns destes artefactos poden estar estructuralmente arraigados ou normalizados dentro do sistema de actividade, polo uqe un tema interesante para a práctica e o estudo da formación de estratexias é como os utilizan os altos directivos, que poden non ser os seus creadores. PODE QUE OS ALTOS DIRECTIVOS ELABOREN A ESTRATEXIA, PERO NON EXACTAMENTE COMO DESEXARIAN.
TEORÍA DA PARÁCTICA COMO PASO ADIANTE QUE SUPERA OS DUALISMOS EXCESIVOS DE CATEGORIZACIÓN POLARIZADA NA BIBLIOGRAFIA SOBRE ESTRATEXIA: contido/proceso, desexado/emerxente, pensar/actuar, formulación/posta en práctica e previsión/incerteza, por ser moitas destas división conveniencias académicas baseadas en tradicións teóricas que na práctica teñen escasa relevancia.
“Na investigación sobre a práctica, a “práctica” que se examina é a estratexia como fluxo de actividade organizativa que inclúe contido e proceso, intención e resultado emerxente, pensamento e actuación como partes recíprocas, interrelacionadas e frecuentemente indistinguibles dun todo cando son observadas de preto. O contido da estratexia dunha compañía vese moldeado polo seu proceso que retroalimenta o contido nunha construcción mútua continuada”.
Esta discusión comeza onde acaban os clásicos estudos de Mintzberg sobre Planificación estratéxica.
FORMACIÓN DE ESTRATEXIAS COMO A TOMA DE DECISIÓNS ORGANIZATIVAMENTE SIGNIFICATIVAS: fosen tomadas ou non estas decisión nunha actividade cousificada como proceso de formular unha estratexia.
P.e. aunta que a estratexia dunha organización se ve significativamente influenciada polas actividades de reparto de recursos (orzamentos).
OS ALTOS DIRECTIVOS NON PARTICIPAN EN TODAS AS INSTANCIAS E EVENTOS ONDE SE TOMAN AS DECISIÓNS. POR OUTRA PARTE AQUELES QUE PARTICIPAN SEGUEN, A MIUDO, LIÑAS DE ACCIÓN QUE ENTRAN EN CONFLITO COAS INTENCIÓNS DOS ALTOS DIRECTIVOS. POR TANTO É PROBABLE QUE AS DECISIÓNS DIFIRAN DAS QUE OS ALTOS DIRECTIVOS DESEXARIAN.
AS PRACTICAS ESTRUCTURALEMENTE ARRAIGADAS, COMO AS QUE MEDIAN NA ACTIVIDADE DE REPARTO DE RECURSOS, TENDEN A LIMITAR A INFLUENCIA DOS ALTOS DIRECTIVOS.
PUNTO CENTRAL DA ANALISE DE JARZABKOWSKI SOBRE TAXONOMÍA DE 4 ELEMENTOS:
1º A PLANIFICACIÓN PREACTIVA DE ESTRATEXIAS
2º A PLANIFICACIÓN PROCEDEMENTAL DE ESTRATEXIAS
3º A PLANIFICACIÓN INTERACTIVA DE ESTRATEXIAS
4º A PLANIFICACIÓN INTEGRADA DE ESTRATEXIAS
REFLEXIÓNS INNOVADORAS DE JARZABKOWSKI:
A EFECTIVIDADE POTENCIAL DA PLANIFICACIÓN INTERACTIVA DE ESTRATEXIAS ESTÁ INHERENTEMENTE LIMITADA POLO PODER DAS RUTINAS ORGANIZATIVAS: O resultado é que “a diseminaicón dos parámetros establecidos polos altos directivos a través da planificación interactiva de estratexias non é duradeira nin inevitable”: Como a actividade se ve constantemente reconstruida ao longo do tempo por un conxunto de actores distribuidos con intereses potencialmente diverxentes, os sentidos compartidos non son duradeiros, senón temporais, e necesitan ser reconstruidos ocnstantemente”. “OS ALTOS DIRECTIVOS DEBEN TRABALLAR CONTINUAMENTE NA PLANIFICACIÓN INTERACTIVA DE ESTRATEXIAS PARA ASÍ PODER TRASMITIR OS SEUOS PROPIOS SENTIDOS E REGOCILAOS A LÚZ DAS REACCIÓNS DOS DEMAIS”.
Strategy as Practice demostra que a teoría da actividade ou das prácticas sociais pode aplicárselle ao estudo das organización non só en situación de operación rutineira, senón tamén na formación de estratexias.
Así podería observarse como o traballo de formación de estratexias implica pensar e actuar dentro de comunidades de práctica (nos casos en que os actores están situados dentro da cúspide estratéxica e a tecnoestructura) así como levar a cabo unha corretaxe entre estas comunidades (por exemplo cando os actores están situados dentro da liña media ou o núcleo operativo).
Ademáis podería estudarse como lle afectan as “cousificacións” (papeis formalizados denrto de formación de estratexias e as etapas dentro dos ciclos de planificación), a participación dentro das comunidades e a corretaxe entre as mesmas, ou como incluen as diversas formas de participación e corretaxe no xeito en que as redes de organización interpretan as visións, os plans e outras ideas cousificadas que emerxen do desempeño de panoramas de formación de estratexias.
4ª SECCIÓN: 5. UNHA REINTRODUCCIÓN DA XESTIÓN ESTRATÉXICA
O CAMPO DA XESTIÓN PÚBLICA DEBE INCLUIR O ESTUDO (INVESTIGACIÓN, SÍNTSIS E PEDAGOXÍA) DO DESENVOLVEMENTO DE ESTRATEXIAS.
FAISE NECESARIO UN CAMPO DIFERENCIADO DE DISCUSIÓN SOBRE XESTIÓN PÚBLICA ESTRATÉXICA.
PARA MANTERSE ACTUAL, A INVESTIGACIÓN SOBRE A XESTIÓN PÚBLICA ESTRATÉXICA DEBERÍA PRESTARLLE ATENCIÓN AOS ESTUDOS DO CAMPO MAIS AMPLO DA XESTIÓN ESTRATÉXICA, INCLUINDO, SEN ESTAR CINCUNSCRITOS A EL, O RECENTE “XIRO CARA A PRÁCTICA” NOS TEXTOS EN QUE CONVERXERON A XESTIÓN ESTRATÉXICA E OS ESTUDOS SOBRE A ORGANIZACIÓN.
- TAL VEZ O ASPECTO MAIS INTERESANTE SEXA A ATENCIÓN QUE LLES PRESTAN A PREGUNTAS AMPLAS SOBRE QUE FACER DENTRO DA ACCIÓN ORGANIZATIVA.
- OUTRO PUNTO DE PARTIDA É QUE, POR BEN CONSTITUIDAS QUE ESTEAN AS PRÁCTICAS DE ATRIBUCIÓN DE RESPONSABILIDADES E POR BEN QUE FUNCIONEN, OS ALTOS CARGOS E DIRECTIVOS DESTAS ORGANIZACIÓNS SON RESPONSABLES DO RENDEMENTO ORGANIZATIVO.
MINTZBERG E A HARVARD BUSINESS SCHOOL: A ESCOLA DO DESEÑO: Os estudos sobre xestión organizativa funcionaron históricamente dentro dun marco de presuposici´ñons sobre intencionalidade e acción. A IDEA BASICA ERA QUE A ESTRATEXIA DUNHA ORGANIZACIÓN PODÍA E DEBÍA ELEXIRSE. O proceso estratéxico caracterizabase como un pensamento estratéxico que conduciía a lección de estatexia, anterior a intervención no contexto interno da organización ou á acción dentro do contexto externo.
OS PRIMEIROS ESTUDOS EXHIBIAN CARACTERÍSTICAS NEOARISTOTÉLICAS: Sostiñan que os executivos exercitaban a súa capacidade de xuizo para decidir sobre cuestión prácticas importantes (alcance das actividades da organización, estrutura e sistemas administrativos formais). Suxerian que os executivos principais ti´ñan a obriga de escoller os valores das institucións que encabezaban. Había que elaborar argumentos prácticos e presentalos de maneira convincente a un público pertencente á mesma comunidade profesional. A SÚA DISCUSIÓN DO PROCESO ESTRATÉXICO ERA INDISTINGUIBLE DA SÚA DISCUSIÓN DO PENSAMENTO ESTRATÉXICO.
ENFOQUE SOBRE ESTRATEXIA COMPETITIVA DE PORTER: Pérdese o ton e o estilo neoaristotélico. Os obxectivos dunha empresa eran obter ingresos sostidos por riba da media. Seguia a visión da escola de deseños, refinándoa. Unha estratéxia competitiva era algo que deseñar caso a caso, había que deseñar unha posición competitiva, altamente funcional, dentro dun sector determinado. A diferenza mais rechamante e que presentaba as estratéxias como POSICIÓNS COMPETITIVAS que deseñar e con como un simple conxunto de temas que debían ser analizados e resoltos. O PENSAMENTO ESTRATÉXICO PASOU A SEGUIR AS LIÑAS DO DESEÑO NO CANTO DO EXERCICIO DA RAZÓN PRÁCTICA.
Os estudos sobre xestión estratéxica manteñen tradicións da razón práctica no que respecta ás cuestión amplas sobre acción organizativa; é importante que sexa así para ofrecer “axuda profesional as preguntas dos leigos”. Tamén os estudos sobre a xestión pública deberían facelo.
UNHA CONCLUSIÓN CRUCIAL QUE PODEMOS EXTRAER DOS AVANCES NOS ESTUDOS SOBRE A XESTIÓN ESTRATÉXICA É QUE AS CIENCIAS DO DESEÑO OFRECEN MOLDES RELEVANTES PARA DARLLE FORMA AO EXERCICIO DA RAZÓN PRÁCTICA NO RELATIVO AOS TEMAS PRINCIPAIS DA ACCIÓN ORGANIZATIVA, AÍNDA QUE O QUE SE ESTEA DESEÑANDO NON SEXA UN ARTEFACTO MATERIAL.
5ª SECCIÓN: 6. CONCLUSIÓN: CARA A UNHA CIENCIA CLÍNICA DAS PRÁCTICAS ESTRATÉXICAS NO SECTOR PÚBLICO
O DESENVOLVEMENTO DE ESTRATEXIAS PARA AS ORGANIZACIÓNS PÚBLICAS É UNHA FUNCIÓN NECESARIA.
É RESPONSABILIDADE DOS XESTORES PÚBLICOS COMPROBAR QUE SE DESEMPEÑA.
ESTE DESEMPÑEO IMPLICA O EXERCICIO DO RAZOAMENTO PRÁCTICO EN RELACIÓN COS TEMAS MAIS IMPORTANTES DA ACCIÓN ORGANIZATIVA.
TRES DIRECCIÓNS TOMADAS PARA MELLORAR OS ESTUDOS DA XESTIÓN ESTRATÉXICA:
1ª O DESENVOLVEMENTO DO COÑECEMENTO CLÍNICO SOBRE O DESENVOLVEMENTO DE ESTRATEXIAS
2ª ADMITIR QUE O PENSAMENTO ESTRATÉXICO É UN FENÓMENO ORGANIZATIVO (E INSTITUCIONAL). Planificación baseada nos PANORAMAS. Xestión pública orientada o DESEÑO.
3ª RECOÑECER QUE AS EMPRESAS NON PODEN CONCIBIR UNHA POSICIÓN COMPETITIVA SUSTENTABLE CONFIGURANDO UNICAMENTE RECURSOS EXISTENTES, SENÓN QUE TAMÉN TEÑEN QUE QUE DESENVOLVER CAPACIDADES QUE CONSTITUAN OS RECURSOS PARA FUTURAS ACTIVIDADES OPERATIVAS. O contido das estratexias deb reflectir as intencións de desenvolver capacidades. Debe estar alimentado por un entendemento verosímil da estrutura causal do proceso de innovación. Este proceso, a súa vez, implica a dinámica do contexto interno das organización, como as sutís relación de retroalimentación entre acción, aprendizaxe e rutinas organizativas baixo as condicións da “ACCIÓN DISTRIBUIDA”.
¿QUE FUTURO PODEMOS IMAXINAR PARA OS ESTUDOS SOBRE A XESTIÓN PÚBLICA?
PORTER: OS ESTUDOS SOBRE XESTIÓN PÚBLICA PODERÍAN CONSIDERAR CONVERTERSE NUNHA CIENCIA CLÍNICA DA ACCIÓN ORGANIZATIVA
O ENFOQUE DA CONVERSA ESTRATÉXICA: INDICA QUE O QUE REQUIRE UN DESEÑO NON SON SÓ AS INTENCIÓNS RELATIVAS Á ACCIÓN ORGANIZATIVA (O CONTIDO DAS ESTRATEXIAS) SENÓN TAMÉN O PROCESO DA ESTRATEXIA ( O ESFORZO INTERDEPENDENTE DE IDEACIÓN E DECISIÓN POR PARTE DOS MULTIPLES INDIVIDUOS QUE DESEMPEÑAN DIVERSOS ROLES)-
O ENFOQUE BASEADO NAS CAPACIDADES DINÁMICAS: SUXIRE QUE O CONTIDO DAS ESTRATEXIAS INCLÚE A ELABORACIÓN DE PRÁCTICAS PARA CREAR RECURSOS QUE POIDAN SER UTILIZADOS NO FUTURO.
XUNTANDO TODO ESTO PODERÍA CHEGARSE A SEGUINTE CONCLUSIÓN: QUE OS INVESTIGADORES SOBRE XESTIÓN PÚBLICA DEBERÍAN TRATAR DE DESENVOLVER UNHA CIENCIA CLÍNICA DAS PRÁCTICAS ORGANIZATIVAWS PARA O SECTOR PÚBLICO QUE MOSTRASE CERTA CONSISTENCIA A HORA DE ABORDAR AS FUNCIÓNS DO DESENVOLVEMENTO E A RENOVAICÓN DE ESTRATEXIAS.
POR UTRA BANDA: ESTA CIENCIA CLÍNICA DAS PRÁCTICAS ORGANIZATIVAS DEBERÍA REFLECTIR AS RAÍCES HISTÓRICAS DOS ESTUDOS SOBRE XESTIÓN DAS ESTRATEXIAS, COA SÚA ACTITUDE ARISTOTÉLICA ANTE AS RESPOSTAS AOS TEMAS AMPLOS DA ACCIÓN ORGANIZATIVA.
NESTE SENSO MOORE PROPORCIONA UN BO MODELO. A CIENCIA CLÍNICA DAS PRÁCTICAS ORGANIZATIVAS DEBERÍA TER EN CONTA, ADEMAIS, O DESEÑO DE CONVERSAS ESTRATÉXICAS DENTRO DAS DIVERSAS DISPOSICIÓNS ORGANIZATIVAS E INSTITUCIONAIS DUN GOBERNO. BARZELAY E CAMPBELL.
FINALMENTE A CIENCIA CLÍNICA CLÍNICA DAS PRÁCTICAS ORGANIZATIVAS DEBERÍA CONSIDERAR TAMÉN O TEMA ESPECÍFICO DA CREACIÓN DAS CAPACIDADES E OS RECURSOS NECESARIOS PARA DESEMPEÑAR POLÍTICAS E SERVIZOS PÚBLICOS POR DEFINIR NUNHAS CONDICIÓNS FUTURAS TAMÉN POR DEFINIR.
MESMO DE ACEPTARMOS ESTA POSICIÓN, QUEDAN ABERTAS VARIAS CUESTIÓNS DE ESTRATEXIA INTELECTUAL. ASÍ AQUÍ QUEDAN 3 PUNTOS QUE MERECEN MAIS REFLEXIÓN E IMAXINACIÓN METATEÓRICA:
1º COMO APROVEITAR AS ACHEGAS DAS TEORÍAS DAS PRÁCTICAS SOCIAIS PRESERVANDO, A UN TEMPO, UN FORTE INTERESA NO DESEÑO, TAL E COMO APARECE NOS ESTUDOS SOBRE XESTIÓN ESTRATÉXICA.
2º COMO BEBER DA TEORÍA SOCIAL DA APRENDIZAXE DE WENGER PARA COMPRENDER A ESTRUTURA CAUSAL DE IDEACIÓN E DECISIÓN, E DICIR, O PROCESO POLO QUE PASA A ESTRATEXIA.
3º COMO ELABORAR ESTUDOS MONOGRÁFICOS INSTRUMENTAIS (STAKE) DENTRO DO MARCO DA ANÁLISE HISTÓRICA COMPARATIVA NAS CIENCIAS SOCIAIS, QUE CONTRIBÚAN SIGNIFICATIVAMENTE Á CIENCIA CLÍNICA DAS PRÁCTICAS ORGANIZATIVAS.
Un exemplo mais da nosa flora.
